Trudno opisać to, co udało się Uzdańskiemu zawrzeć w swojej powieści. Bo jest w niej i kryzys pary trzydziestolatków, i zabawa konwencją, i próba odbrązowienia naszych narodowych mitów, i opowieść o Warszawie, i absurdalny humor (Upiór zamieszkujący szafę? Czemu nie!), i bogactwo historycznych odniesień i -jakby tego było mało! -rytm mickiewiczowskiego wiersza! Romantyczna fraza z utworów Wieszcza staje się narzędziem do tego, by zaprzęgnąć weń współczesną rzeczywistość i język. A potem przejrzeć się w tym poetyckim obrazie jak w zwierciadle.