Jarosław Iwaszkiewicz napisał utwór pod wpływem duńskich wrażeń i doświadczeń, w tym spotkań z polskimi emigrantami. Pierwsza, znacząca fala Polaków napłynęła do Danii pod koniec XIX wieku. Określana jest ona mianem „emigracji buraczanej” – na przełomie wieków polskie robotnice, pochodzące głównie z terenów ubogiej Galicji, przyjeżdżały tu do pracy na plantacjach buraków cukrowych. Córką takiej kobiety mogła być Ignasia, bohaterka opublikowanego w 1938 roku opowiadania. Znajdziemy tu echa prawdziwej historii kryminalnej, na jaką Iwaszkiewicz napotkał w jednej z lokalnych gazet wraz ze specyficznym surowym klimatem nadmorskiego kraju i mentalnością jego mieszkańców.